Soms zijn het juist de kleinste dingen die het meest betekenen.

Toen Elva – het zusje van mijn Dizzy – haar eerste puppytandjes begon te wisselen, wilde haar baasje die natuurlijk bewaren. Zo klein… en toch zo bijzonder.

Daarom kreeg ze haar eigen tandenpotje met naam.

Niet zomaar een doosje, maar een plekje voor die eerste tandjes die horen bij een fase die maar heel kort duurt. Voor je het weet zijn ze geen kleine puppy meer, maar een volwassen hond.

In het potje liggen nu de eerste gevonden tandjes van Elva. Kleine herinneringen aan een periode die eigenlijk veel te snel voorbijgaat.

Een klein tandenpotje.
Maar een herinnering voor altijd.