Nadat ik tandenpotjes had gemaakt voor mijn eigen honden, duurde het niet lang voordat het eerste potje voor iemand anders ontstond.

Tijdens de puppycursus van Dizzy liep namelijk nog een jonge Leonberger die een weekje jonger is dan Dizzy rond: Rufus. Zijn eigenaar kende ik al jaren als vaste klant in de trimsalon. Toen Rufus ook in de fase kwam waarin de puppytanden beginnen te wisselen, vond ik het een leuk idee om ook voor hem een persoonlijk tandenpotje te maken.

Net als bij mijn eigen honden kreeg het potje zijn naam op de deksel, samen met een pootafdruk en een kleine tandillustratie. Zo werd het niet alleen een praktisch doosje om tandjes te bewaren, maar ook een persoonlijk aandenken aan de puppytijd.

Het was eigenlijk het moment waarop het tandenpotje veranderde van een idee voor mezelf naar een creatie die ook voor andere hondenliefhebbers leuk bleek te zijn.