Mijn oom en tante waren op vakantie en mijn vader kreeg hun huissleutel in handen. Zijn reactie? “Dit moet anders.”

De sleutel hing daar moederziel alleen – dat kon natuurlijk niet. Dus maakte ik een sleutelhanger van Ish, de hond des huizes.

Omdat ik eerder al een portret van Ish in blauwtinten had gemaakt, bleef ik in dezelfde kleurenrange. Zo ontstond er een mooi geheel dat perfect bij hem past.

Een simpele sleutel werd ineens persoonlijk. Niet zomaar een sleutelbos, maar een kleine herinnering aan thuis – mét Ish erbij.